အထီးက်န္

ဘယ္သူမွမရွိတဲံ့တိတ္ဆိတ္ေၿခာက္ကပ္အခန္းထဲ

ငါရွိေနတယ္

အသက္ရႈေနေသးလုိ႔

ငါရိွတာကုိ သိတာပါကြာ ။

မုန္းတီး နာက်ည္ ေပမယ့္ စြဲမက္ေနဆဲ

တစ္ေန႔ေန႔ တစ္ခ်ိန္ခ်ိန္ဆုိတဲ့ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြေလ

ေန႔စဥ္ရက္ဆက ္ ငါ့ကုိ ရက္စက္ခဲ့တာေပါ့

အခါးသီးဆုံး အခ်ိန္ကာလေတြအတြက္

လုိအပ္ခ်က္ဟာ ႏူးညံ့ႀကင္နာမႈအၿပည့္နဲ႔

ဘယ္သူမွမရွိတဲ့

ငါ့အခန္းေလးရဲ႔အၿပင္မွာ

အနီေရာင္စိန္ပန္းေတြ ေႀကေႀကကြဲကြဲ ပြင့္ေ၀ ။ ။

လင္းဆက္ေနာင္

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s